Długi wątek
Myśl
Rejestr dowodów stawia pytania, których technika nie rozstrzyga: ile kosztuje dowód, kto za niego płaci, do kogo należy, czego nigdy nie będzie w stanie zapisać. Te artykuły to praca, w której powstają te odpowiedzi.
Osiem stanowisk, które ustalają te artykuły, mieści się na jednej stronie: Myśl VeraTrace.
Wątki do śledzenia
Niektóre artykuły tworzą ciąg: czwarty zakłada pierwszy. Poniższa lista podaje je w kolejności czytania, której sortowanie według daty nie może pokazać.
Les économistes de la preuve 16 artykułów
- Rynek cytryn: co Akerlof mówi o identyfikowalności
- Dlaczego etykiety nikogo już nie przekonują — Spence
- Kto sortuje, gdy nikt nie dowodzi? — Stiglitz
- Dlaczego nieprzejrzystość się opłaca — Coase
- Do kogo należy dowód? — Ostrom
- Czego nie mówi cena — Hayek
- Nikt nie przeczyta etykiety — Simon
- Dlaczego sad nie zostaje posadzony — Williamson
- Le rappel qui n’a pas eu lieu — Bastiat
- Quinze ans qui ne voyagent pas — North
- Partir ne prévient personne — Hirschman
- Deux fois vingt fournisseurs — Granovetter
- Le chiffre exact qui ne décide rien — Sowell
- Le score impossible — Mises
- Deux produits, aucun vainqueur — Friedman
- La majorité n’est pas une preuve
La preuve 12 artykułów
- Dowód nie jest faktem. Jest drogą. — Latour
- Kto prowadzi rejestr? — Latour
- Tona nie jest toną — Latour
- Co modernizacja zostawiła na zewnątrz — Latour
- Debata rolnicza nie jest zbyt złożona. Jest źle opisana. — Latour
- Czterysta tysięcy czujników, których nie było
- Nasz rejestr rozpoczął się zbyt późno
- From the Normalbaum to the label: being able to unfold the simplification — Scott
- Il se peut que le progrès soit le développement d’une erreur — Cocteau
- Signer, relier, publier
- La preuve était en Calibri
- Exposer des paroles, exposer des traces
Le monde que le registre décrit 4 artykuły
Lire une trace 11 artykułów
- Les traces ne parlent pas toutes seules — Marc Bloch
- Les témoins malgré eux — Marc Bloch
- Une relation a une histoire — Marc Bloch
- Le registre ne doit pas prendre les mots pour les choses — Marc Bloch
- Quand une erreur devient une source — Marc Bloch
- Le champ ne s'explique pas depuis le champ — Marc Bloch
- Le détail qui change le tableau — Carlo Ginzburg
- La case existe avant le chiffre — Alain Desrosières
- Ce que la liste rend soudain visible — Jack Goody
- Quand les traces deviennent récit — Paul Ricœur
- Entre ce que nous voyons et ce que nous croyons comprendre — Charles Sanders Peirce
L’ingénierie de la simplification 4 artykuły
Le registre et le réel 5 artykułów
Zarzuty, które się bronią 3 artykuły
Spinoza 7 artykułów
- Nieprzejrzystość nie jest kłamstwem — Spinoza
- Trzy sposoby poznania pomidora — Spinoza
- Import nie jest grzechem — Spinoza
- Nie uspokaja się. Wychodzi się ze strachu. — Spinoza
- Pieczątka i rzecz — Spinoza
- Numer partii jest szyszynką — Spinoza
- Debata rolnicza nie jest zbyt złożona. Jest źle opisana. — Latour
Kategorie
Wszystkie artykuły 68 artykułów
La majorité n’est pas une preuve
Pareto, puis Allais : le consentement du grand nombre n’est pas un critère de vérité. Deux mille avis disent ce que les gens pensent d’un restaurant, pas d’où viennent ses tomates — et nous avons dû l’appliquer à notre propre code.
Le rappel qui n’a pas eu lieu
Frédéric Bastiat, 1850 : le coût d’enregistrer se voit, se compte et se paie. Ce que l’absence d’enregistrement coûte n’a pas de facture — parce que c’est une chose qui n’a pas eu lieu.
Deux produits, aucun vainqueur
Milton Friedman : un marché permet à des gens qui veulent des choses différentes de coexister sans se mettre d’accord. Une infrastructure d’information peut faire pareil — à condition d’admettre qu’aucune vue n’est neutre.
Deux fois vingt fournisseurs
Mark Granovetter : la force d’une relation ne dit pas son importance. Deux entreprises au même nombre de fournisseurs peuvent être structurellement opposées — et aucune fiche ne le montre.
Partir ne prévient personne
Albert Hirschman, 1970 : la sortie est le mécanisme correcteur du marché, et c’est un signal d’un bit. Le client parti n’explique rien — et celui qui explique ne laisse aucune trace.
Le score impossible
Ludwig von Mises, 1920 : des quantités physiques ne fournissent aucune unité commune. Tout savoir d’une tomate ne dit toujours pas si elle est bonne — un score ne mesure pas cet écart, il le comble par une décision.
Quinze ans qui ne voyagent pas
Douglass North : l’échange personnel se passe de contrat parce que les deux parties se reverront. Passé un certain rayon, plus personne ne se revoit — et quinze ans de confiance valent zéro chez l’inconnu.
Le chiffre exact qui ne décide rien
Thomas Sowell : « Comparé à quoi ? À quel coût ? Quelles preuves ? » Une donnée juste ne contient pas la comparaison qui permettrait de s’en servir — et l’alternative à laquelle on la compare est souvent imaginaire.
Dlaczego sad nie zostaje posadzony
Oliver Williamson: aktywo specyficzne, transformacja fundamentalna, hold-up. Prawdziwy koszt nieprzejrzystości nie tkwi w sporach — tkwi w sadach, których nie ma.
Czego nie mówi cena
Hayek (1945): cena rozprowadza wiedzę, której nikt nie posiada w całości. Ale nie mówi ani o jakości, ani o drodze: cenie niczego nie brakuje, brakuje ceny.
Rynek cytryn: co Akerlof mówi o identyfikowalności
Teoria „rynku cytryn” Georga Akerlofa (Nagroda Nobla 1970) wyjaśnia, dlaczego bez dowodu niewidoczna jakość produktu kończy jako opłacana po cenie średniej — i jak odpowiada na to identyfikowalność.
Dlaczego etykiety nikogo już nie przekonują
Michael Spence (Nobel 2001), kosztowny sygnał i to, co odróżnia dowód od obietnicy: dlaczego etykieta, którą może nakleić każdy, nie sygnalizuje już niczego — i jak dowód zmienia reguły gry.